ປູກຕົ້ນໄມ້ ກ່ວາຈະໄດ້ກິນໝາກ ຕ້ອງໃຈເຢັນໆ

ສິບເທື່ອເຫື່ອຢາດຍ້ອຍ     ຍັງດີກ່ວານ້ຳຕາໄຫລ

ສິບທຸກໃນວັນວານ             ຄົງພົບສຸກໃນວັນໜ້າ

ກຸ້ມອຸລາໃນວັນນີ້            ສຽງຫົວຍັງລໍຢູ່

ຮອຍຍິ້ມຍັງຮຽກຮ້ອງ         ປະສານກ້ອງກ່ອມໃຈ ຢູ່ເນີ.

ໝາຈອກຫາງກຸດ

ແມ່ຕູ້ເລົ່າວ່າ:

ແຕ່ກີ້ແຕ່ກ່ອນ ມີໝາຈອກຝຸງໜຶ່ງ ທີ່ມັກມາລັກກິນສັດລ້ຽງຂອງຊາວບ້ານ...ໃນນັ້ນ ມີໝາຈອກໂຕໜຶ່ງ ທີ່ບໍ່ມັກຟັງຕຳເຕືອນຂອງຫົວໜ້າຝຸງ...ມັນເຊື່ອແຕ່ວ່າ ມັນມີ ຄວາມແຂງແຮງ, ວ່ອງໄວ ແລະ ມັກຍ້ອງ....ມີມື້ນຶ່ງ ໃນເວລາ ທີ່ໝາທັງຝຸງ ອອກ ມານອນຕາກແດດໄຈ້ຂົນຢູ່ນັ້ນ ມັນກໍອົດທີ່ຈະຍ້ອງຕົນເອງບໍ່ໄດ້ວ່າ: ພວກເຮົານີ້ ຊ່າງມີຂົນທີ່ສວຍງາມແທ້ໆ ໂດຍສະເພາະຂົນຫາງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.... ຊ່າງງາມ ແທ້ງາມວ່າ ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທຸກໂຕໃນຝຸງຈົ່ງພະຍາຍາມຮັກສາຫາງຂອງຕົນເອງ ເອົາໄວ້ ເພື່ອເສີມສົ່ງປາລະມີ....

ຢູ່ມາວັນໜຶ່ງ...ໝາຈອກໂຕດັ່ງກ່າວ ໄດ້ລັກອອກໄປຊອກຫາກິນ ແລ້ວບັງເອີນໄປ ຖືກກັບດັກທີ່ຊາວບ້ານຫ້າງໄວ້ ເຮັດໃຫ້ມັນຫາງຂາດ...ເພື່ອເປັນການແກ້ໜ້າ ມື້ຕໍ່ມາ ໝາຈອກໂຕດັ່ງກ່າວກໍມາອວດໂຕກັບຝຸງວ່າ:

ບັນດາເພື່ອນສະຫາຍ...ຂ້າຫາກໍຄິດໄດ້ວ່າ ການມີຫາງທີ່ເປັນພວງຍາວນັ້ນ ມັນຊ່າງ ເກະກະ ແລະ ຮັກສາຍາກເອົາແທ້ໆ ດັ່ງນັ້ນຂ້າຈຶ່ງໄດ້ຕັດຫາງຖິ້ມ ດ້ວຍເຫດນີ້ ມັນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມສະຫງ່າງາມກ່ວາແຕ່ກ່ອນອີກຫລາຍເທົ່າ...

ໄດ້ຟັງແລ້ວ ເພື່ອນໆຂອງໝາຈອກຕົວນັ້ນ ກໍຄ້ອຍຕາມ ແລະ ມີທ່າທາງຈະທຳຕາມ ແຕ່ເວລານັ້ນ ຍັງມີໝາຈອກໂຕໜຶ່ງທີ່ຄອຍເຝົ້າເບິ່ງສະຖານະການຢູ່ ກໍເວົ້າວ່າ: 

ຮູບຈາກອິນເຕີເນັທ

ມື້ວານນີ້ ທ່ານບອກວ່າ ພວງຫາງຂອງພວກເຮົານັ້ນສວຍງາມ ແລະ ມີຄ່າກ່ວາສິ່ງ ໃດໆ ເຊິ່ງພວກເຮົາຄວນພາກພູມໃຈກັບສິ່ງທີ່ເຮົາມີ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ການ ເປັນໝາຈອກຫາງກຸດນັ້ນ ບໍ່ເຫັນວ່າຈະມີອັນໃດວິເສດ... ທ່ານຢ່າພະຍາ ຍາມມາ ຫລອກພວກເຮົາດີກ່ວາ....ເວລານັ້ນ ໝາຈອກຫາງກຸດ ຮູ້ສຶກອັບອາຍເປັນຢ່າງຍິ່ງ ເຊິ່ງເປັນເວລາດຽວກັນ ກັບໝາຈອກໂຕອື່ນໆ ພາກັນເມີນໜ້າ ແລະ ຍ່າງໜີໄປ....

ນິທານເລື່ອງນີ້ສອນໃຫ້ຮູ້ວ່າ:........

(ຂອບໃຈທີ່ອ່ານ)

ບໍ່ມັກເລົ່ານີທານ ແຕ່ມັນກໍເຕືອນສະຕິໄດ້

ຄົນໄຮ້ສາລະ ຢ່າຖືສາ...ວ່າໄປຕາມເລື່ອງຊື່ໆດອກ...

ເຮົານີ້ເຫັນແກ່ໂຕແທ້ບໍ່ຫວາ....

.......ມັນຕັ້ງກ່ຽວກັບຂ້ອຍນີ້ລະ ເພາະນີ້ມັນຄືຂ້ອຍເອງ.....

ຈຸດສູງສຸດຂອງຄ້ອຍ 9 ກິໂລ ທາງລັດກາສີ-ເມືອງນານ

ຂ້ອຍພະຍາຍາມເປີດໃຈໃຫ້ກ້ວ້າງ, ພະຍາຍາມຫລຸດຜ່ອນທິດຖິ, ພະຍາຍາມຫລຸດຜ່ອນການຊອກຫາຄວາມດີທີ່ມີແຕ່ ຕົນເອງ ໂດຍລືມຄົນອ້ອມຂ້າງ.....ຂ້ອຍເຄີຍຖາມຕົນເອງວ່າ: "ນິດໄສເຫັນແກ່ໂຕແບບນີ້ມັນເກີດຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ ?  "

ຂ້ອຍໄດ້ອ່ານ ກັນລະຍານະມິຕຣາ ກ່ຽວກັບນິດໄສ ເພິ່ນວ່າ: ນິດໄສແບບນີ້ ມັນເກີດຂຶ້ນທັງໃນໂຕ ແລະ ນອກໂຕ ຂອງ ເຮົາເອງນີ້ລະ ກ່າວຄື ການເກີດຂຶ້ນໃນໂຕນັ້ນ ແມ່ນ ເພາະໂຕເຮົາເອງອາດມີຄວາມທະເຍີທະຍານ, ມີຄວາມຢາກ ເປັນໜຶ່ງ ຢາກສະແດງອະນຸພາບໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນວ່າ "ເຮົາ" ມີຄວາມສາມາດ ກ້າເຮັດກ້າທຳ ຫລື ກ້າສະແດງອອກ ທີ່ສຸດກໍກາຍ ເປັນນິດໄສ ແລ້ວ ສຸດທ້າຍກໍກາຍເປັນ "ສັນດານ" ຈົນຍາກທີ່ຈະແກ້ໄຂ ເປັນໄມ້ແກ່ກາຍເບັດ ເຮັດທຸກ ຢ່າງ ເພື່ອຈະ ໃຫ້ຕົນເອງເປັນພະເອກໄດ້ຕະລອດການ ໂດຍລືມຄິດໄປວ່າ ບາງຢ່າງ ຫລື ລາຍຢ່າງມັນໄດ້ສ້າງຄວາມ ເດືອດຮ້ອນ ໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ....

(ປ່າຕົ້ນງິ້ວແດງ ທີ່ດອນຊາວ ເມືອງຕົ້ນເຜິ້ງ )

ສ່ວນສາເຫດທີ່ເກີດຈາກສະພາບແວດລ້ອມນັ້ນ ມັນຄົງບໍ່ຕ່າງຈາກຄຳທີ່ວ່າ: " ຕົກໝູ້ແຮ້ງເປັນແຮ້ງ ຕົກໝູ່ກາເປັນກາ " ເຊິ່ງອາດມີສາເຫດມາຈາກການແກ້ງແຍ້ງແຍ່ງຊິງ ສິ່ງເລົ່ານີ້ມັນຄົງສະສົມມານານ ແລະ ຄົງຍັງຈະສືບຕໍ່ໄປອີກດົນ ໂດຍທີ່ ຕົນເອງບໍ່ຮູ້ວ່າ ເຮົາເປັນຄົນເຫັນແກ່ໂຕ ແລະ ມີຄວາມຫວາດລະແວງທີ່ຢ້ານຄູ່ແຂ່ງຍາດຊິງໄປ ໃນທີ່ສຸດ ກໍຕ້ອງກ້າວສູ່ ການຊື້ຈ້າງໃຫ້ຄົນອ້ອມຂ້າງມາເອົາໃຈຕົນເອງດ້ວຍວັດຖຸສິ່ງຂອງ ເຊິ່ງເຮົາເອງອາດລືມຄິດໄປວ່າ ຄວາມເຫັນແກ່ໂຕ ແບບນີ້ ເມື່ອວັດຖຸຫົດຫາຍ ຄົນອ້ອມຂ້າງກໍຄົງຈະພະຍາຍາມຈະຫາຍໄປໄດ້ຄືກັນ...ເພີ່ນວ່າໃຜທີ່ເປັນແບບນີ້ໃຫ້ຮີບຮ້ອນປ່ຽນແປງ ປັງປຸງຕົນເອງ ກ່ອນທີ່ຈະບໍລິຫານຄົນໄປທາງຜິດໆ ແລະ ບໍລິຫານເງິນຄຳໄປທາງທີ່ຜິດ ຈົນກ້າວສູ່ຄວາມຫລົ້ມຈົມ..... ....ເວນກຳຂ້ອຍນໍ້ບາດນີ້....

(ຂອບໃຈທີ່ອ່ານ ແລະ ຕິດຕາມ)

ນີ້ຄືເຮົາລະ